（1）
ལུང་དག་ལྡན་བཞུགས་སོ།།
༼༡༽འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ།། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་མི་རྟག་པའོ།། དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ།། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ།། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་དགའ་བ་དང་ཆགས་པ་ཟད་པའོ།། དགའ་བ་དང་ཆགས་པ་ཟད་པ་ནི་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱའོ།། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་མི་རྟག་པའོ།། དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ།། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ།། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་དགའ་བ་དང་ཆགས་པ་ཟད་པའོ།། དགའ་བ་དང་ཆགས་པ་ཟད་པ་ནི་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱའོ།། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ལྟར་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་བདག་ཉིད་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འདོད་པས་བདག་ཉིད་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། བདག་གི་སྐྱེ་བ་ནི་ཟད། ཚངས་པ་སྤྱོད་པ་ནི་བསྒྲུབས། བྱ་བ་རྣམས་ནི་བྱས་སོ།། བདག་གི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པ་ཡང་ཤེས་སོ།། མི་རྟག་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ།། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ཡི་རངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ།།
如是我闻：
一时，佛住舍卫国祇树给孤独园。
尔时，世尊告诸比丘：“当观色无常。如是观者，则为正观；正观者，则生厌离；厌离者，喜、贪尽；喜、贪尽者，说心解脱。
如是观受、想、行、识无常。如是观者，则为正观；正观者，则生厌离；厌离者，喜、贪尽；喜、贪尽者，说心解脱。
如是比丘心解脱者，若欲自证，则能自证：我生已尽、梵行已立、所作已作，自知不受后有。”
如观无常，苦、空、非我，亦复如是。
时，诸比丘闻佛所说，欢喜奉行。