Khenpo Weibos
ཀུན་མཁྱེན་མི་ཕམ་པས།བསྟན་བཅོས་རྣམས་ལ་མ་བྱང་ན། །བློ་གྲོས་ཆུང་ངུའི་ཤེས་པ་ཡིས། །བླང་དོར་རྒྱ་ཆེན་མི་འབྱེད་པས། །བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་བལྟ་བར་བྱ།།ཞེས་གསུངས།
全知麦彭巴：
若未精通诸论义，仅以浅薄之智慧，不能广辨取舍处，故当先阅经论疏。
全知麦彭巴：
若未精通诸论义，仅以浅薄之智慧，不能广辨取舍处，故当先阅经论疏。
事物总是相反相成变化不止，分合，得失，内外，生长与朽坏，唯其循环往复，方能生生不息。执著就是企图停止这种变化并抗拒事物的两面性。执著使我们以笨拙的方式表达着对人与事的珍惜，一再陷入僵局，强烈感觉到失去。
为什么很多人没有将修行放在第一位呢？就是因为他们缺乏闻思的缘故。闻思是相当重要的。虽然一心一意、专心致志地虔诚念佛，也可以往生极乐世界，但其中的虔诚从何而来呢？虔诚既不会从天而降，也不会由地而生，只有通过闻思而来。在闻思之后，才会有这些想法——我一定要一心不乱地念佛。只有这样，才会有虔诚念佛的动力和信心。如果没有闻思，则所有的动力和信心都会缺乏来源。
网页链接 [慧灯之光四:四法印的见解与修法（五）
网页链接 [慧灯之光四:四法印的见解与修法（五）
现在大家虽然不是很有钱，但和以前比较起来，简直就和国王一样（富有）了。应该知足了吧，没什么不满足的！有吃有穿，可以修行就行了。但是，现在却很难生 起出离心……现在的修行人就是这样，不想修行，不想念经。即使念了一点点，却没有观想，没有回向，没有发菩提心。说真的，心中的佛法很少很少。这样念一点 点经，可能也得不到什么功德。
སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱིས།འཇིག་རྟེན་ང་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་ཀྱི། ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་ལྷན་ཅིག་མི་རྩོད་དེ། གང་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ངས་ཀྱང་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །གང་འཇིག་རྟེན་ན་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ང་ཡང་མེད་པར་བཞེད་དོ། །ཞེས་གསུངས།
大悲佛陀：
世间与我诤，我不与世诤。世间说有，我承许有；世间说无，我承许无。
大悲佛陀：
世间与我诤，我不与世诤。世间说有，我承许有；世间说无，我承许无。
（11）
༡༡ འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་མི་རྟག་པ་སྟེ། གཟུགས་རྣམས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པས་དེ་ཡང་མི་རྟག་པའོ། མི་རྟག་པའི་རྒྱུ་དང་མི་རྟག་པའི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་རྟག་པའོ།། མི་རྟག་པའི་རྒྱུ་དང་མི་རྟག་པའི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། དགེ་སློང་དག ། གཟུགས་མི་རྟག་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་རྟག་པའོ། མི་རྟག་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། སྡུག་བསྔལ་ནི་བདག་མེད་པའོ། བདག་མེད་པ་ནི་བདག་གི་བ་མེད་པའོ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སློབ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱའོ། ངེས་པར་འབྱུང་བས། དགའ་བར་མི་འགྱུར་རོ། མི་དགའ་བས། རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། རྣམ་པར་གྲོལ་བས། འདི་ལྟར་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། བདག་གི་སྐྱེ་བ་ནི་ཟད། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ནི་བསྒྲུབས། བྱ་བ་རྣམས་ནི་བྱས་སོ། བདག་གི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པ་ཡང་ཤེས་སོ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ཡི་རངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ།།如是我闻：
一时，佛住舍卫国祇树给孤独园。
尔时，世尊告诸比丘：“色无常，若因、若缘生诸色者，彼亦无常——无常因、无常缘所生诸色，云何有常？
如是受、想、行、识无常，若因、若缘生诸识者，彼亦无常——无常因、无常缘所生诸识，云何有常？
如是，诸比丘，色无常，受、想、行、识无常。无常者则是苦，苦者则非我，非我者则非我所。
圣弟子如是观者，厌于色，厌于受、想、行、识。厌者不乐，不乐则解脱，解脱知见：我生已尽，梵行已立，所作已作，自知不受后有。”
时，诸比丘闻佛所说，欢喜奉行。
༡༡ འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་མི་རྟག་པ་སྟེ། གཟུགས་རྣམས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པས་དེ་ཡང་མི་རྟག་པའོ། མི་རྟག་པའི་རྒྱུ་དང་མི་རྟག་པའི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་རྟག་པའོ།། མི་རྟག་པའི་རྒྱུ་དང་མི་རྟག་པའི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། དགེ་སློང་དག ། གཟུགས་མི་རྟག་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་རྟག་པའོ། མི་རྟག་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། སྡུག་བསྔལ་ནི་བདག་མེད་པའོ། བདག་མེད་པ་ནི་བདག་གི་བ་མེད་པའོ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སློབ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱའོ། ངེས་པར་འབྱུང་བས། དགའ་བར་མི་འགྱུར་རོ། མི་དགའ་བས། རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། རྣམ་པར་གྲོལ་བས། འདི་ལྟར་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། བདག་གི་སྐྱེ་བ་ནི་ཟད། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ནི་བསྒྲུབས། བྱ་བ་རྣམས་ནི་བྱས་སོ། བདག་གི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པ་ཡང་ཤེས་སོ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ཡི་རངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ།།如是我闻：
一时，佛住舍卫国祇树给孤独园。
尔时，世尊告诸比丘：“色无常，若因、若缘生诸色者，彼亦无常——无常因、无常缘所生诸色，云何有常？
如是受、想、行、识无常，若因、若缘生诸识者，彼亦无常——无常因、无常缘所生诸识，云何有常？
如是，诸比丘，色无常，受、想、行、识无常。无常者则是苦，苦者则非我，非我者则非我所。
圣弟子如是观者，厌于色，厌于受、想、行、识。厌者不乐，不乐则解脱，解脱知见：我生已尽，梵行已立，所作已作，自知不受后有。”
时，诸比丘闻佛所说，欢喜奉行。
观音菩萨在中土汉地化身为女相，是因为女子通常具有善良、柔和、体贴、乐于助人的品格。在经中，学佛的女人被佛称为“善女人”。如果能启发内心当中的大慈大爱，将是自己在节日中收获的最珍贵的礼物。
倘若我们希望别人帮助自己，那就要先主动帮助别人。如果真心喜欢自己的人越来越多，反对的势力便会日渐减弱。纵然有人本来不太赞同我们，但在我们善意的感召下，他们所说的有些语言，也会成为对我们的赞扬。
反之，假如自己到处树敌，令人怨声载道，那无论做什么都很难成功。
所以，若想得到众人接受，最有力的法宝就是慈悲心。
——法王晋美彭措
反之，假如自己到处树敌，令人怨声载道，那无论做什么都很难成功。
所以，若想得到众人接受，最有力的法宝就是慈悲心。
——法王晋美彭措
不同的人看相同的问题，结果也不一样，这也与当事人的内心有着很大关联。一般来说，凡夫的内心脆弱易感，而圣者的内心却非常坚强。譬如说，在佛陀即将圆寂时候，周围有很多阿罗汉和修行人围绕着。虽然大家都知道释迦牟尼佛要圆寂了，自己将失去一位伟大且不可多得的导师，但所有在场的阿罗汉都很平静，唯有阿难因为没有证悟，还是凡夫，所以在释迦牟尼佛床角哭哭啼啼、悲痛异常。阿罗汉们并不是不恭敬佛，但因为他们已经证悟了空性，所以超越了痛苦。网页链接 [慧灯之光八:如何面对痛苦和幸福]
网页链接 [慧灯之光八:如何面对痛苦和幸福]
我们学大乘的人，首先应该发菩提心，为了一切众生真正愿意成佛，如此发愿、发誓。如果能够在自相续真正发起菩提心，那么不管修大善法还是很微小的善法，都已成为未来成佛的因，甚至给一只野狗一口食，也已经成为未来成佛的资粮。
对圣法最初如理听闻就能引发信解，在《辨中边论》上说，闻所成慧的作用是增上善根界，我们本具如来藏，借圣法的熏发，善根界就会不断增长起来，也就是在深广圣法的妙雨入到心田时，善根的庄稼被滋润，就会生长起来。作为一个具有佛性的生命，此生最大的幸运，就是值遇圣法而且能相信。
ཇོ་ནང་ཏཱ་ར་ན་ཐཱས།རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ལ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པར་ངོ་ཤེས་པའི། །ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཟླ་མེད་པ། །མཚན་ལྡན་བླ་མའི་མོས་གུས་ཡིན། །ཞེས་གསུངས།
觉囊多罗那他：
自性本离戏，如是而了悟，唯胜方便法，乃敬信上师。
觉囊多罗那他：
自性本离戏，如是而了悟，唯胜方便法，乃敬信上师。
任何善念、正念，都是在心上安立的。虽然你的修行过程可能会比较漫长，然而一旦你的信心到位了，尘埃落定了，瞬间会见到本尊，瞬间会见性，所有的功德立即就会呈现。所以一定要认真、老实、坚持，这是成就的要诀！
作为佛教徒，千万不要说道友的坏话，因为造口业、不团结的果报非常严厉！
杀生后，如果认识到了错误，就会加以忏悔。这样一直忏悔下去，罪业便会逐渐清净。而说坏话、造口业，自己不容易意识到（问题的严重性），所以根本忏不干净。这样罪业就会相当严重，果报也特别厉害。
杀生后，如果认识到了错误，就会加以忏悔。这样一直忏悔下去，罪业便会逐渐清净。而说坏话、造口业，自己不容易意识到（问题的严重性），所以根本忏不干净。这样罪业就会相当严重，果报也特别厉害。
我们不能说，因为我要上班，要发展我的事业，所以不能修行。虽然释迦牟尼佛并没有要求所有的修行人都要出家，但在兼顾工作的同时，也必须挪出一定的时间来修行。如何平衡工作与修行的关系，可以根据自己的情况来安排。如果今天以没有时间为由而不修行，明天也以没有时间为由而不修行，我们就永远没有时间修行。本来在家人就很难彻底地脱离生活、脱离家庭，假如一再推迟修行计划，等到七老八十的时候，即便是有了这样的空闲，但那时人的精力与体力都即将枯竭了，纵然想修行，也会感到力不从心；哪怕修了，也不一定会修出什么结果。所以，我们不能往后拖延，不能等到那个时候，而是现在就要修。网页链接 [慧灯之光四:四法印的见解与修法（五）]
网页链接 [慧灯之光四:四法印的见解与修法（五）]
དྲི་མ་མེད་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྤྲིངས་ཡིག་ལས།གང་དུ་དགེ་བའི་བཤེས་གནས་པ། །དེར་ནི་རྟག་ཏུ་གནས་པར་བྱ། །བླ་མ་རྟག་ཏུ་བསྟེན་པ་དང་། །རྟག་ཏུ་མདོ་སྡེ་བལྟ་བར་བྱ།།ཞེས་གསུངས།
《无垢珍宝书》：
上师居何处，恒常住彼处，恒常依上师，恒常阅经典。
《无垢珍宝书》：
上师居何处，恒常住彼处，恒常依上师，恒常阅经典。
