སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷས།མདོར་ན་ཆོས་ནི་མི་འཚེ་བ།།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས།།སྟོང་ཉིད་མྱང་ངན་འདས་པ་སྟེ།།འདིར་ནི་དེ་གཉིས་འབའ་ཞིག་གོ།ཞེས་གསུངས།
圣天论师： 如来所说法，略言唯二种， 不害生人天，观空证涅槃。

（4）
༼༼༤༽འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ།། དེའི་ཚེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པ་དང་། གཟུགས་ཡོངས་སུ་མ་རྟོགས་པ་དང་། གཟུགས་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་བ་དང་། གཟུགས་ལ་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་བྲལ་བས། སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།། དེ་ལྟར་ན། སྐྱེ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། རྒ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། ན་བའི་འཇིགས་པ་དང་། འཆི་བའི་འཇིགས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་བརྒལ་བར་མི་ནུས་སོ།། དེ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མ་རྟོགས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་བ་དང་། འདོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་བྲལ་བས། སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།། དེ་ལྟར་ན། སྐྱེ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། རྒ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། ན་བའི་འཇིགས་པ་དང་། འཆི་བའི་འཇིགས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་བརྒལ་བར་མི་ནུས་སོ།། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་། གཟུགས་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་དང་། གཟུགས་ཡོངས་སུ་སྤངས་བ་དང་། གཟུགས་ལ་འདོད་པ་རྣམ་པར་བྲལ་བས་ན། སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ།། དེ་ལྟར་ན། སྐྱེ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། རྒ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། ན་བའི་འཇིགས་པ་དང་། འཆི་བའི་འཇིགས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་བརྒལ་བར་འགྱུར་རོ།། དེ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་སྤངས་བ་དང་། འདོད་པ་ཡོངས་སུ་བྲལ་བར་གྱུར་ན། སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ།། དེ་ལྟར་ན། སྐྱེ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། རྒ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། ན་བའི་འཇིགས་པ་དང་། འཆི་བའི་འཇིགས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ།། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ཡི་རངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ།།

如是我闻：
一时，佛住舍卫国祇树给孤独园。
尔时，世尊告诸比丘：“于色不知、不明、不断、不离欲、心不解脱者，则不能越生、老、病、死怖。如是受、想、行、识不知、不明、不断、不离欲贪、心不解脱者，则不能越生、老、病、死怖。
比丘，于色若知、若明、若断、若离欲、心解脱者，则能越生、老、病、死怖。如是受、想、行、识若知、若明、若断、若离欲贪、心解脱者，则能越生、老、病、死怖。”
时，诸比丘闻佛所说，欢喜奉行。

还有一个比喻：古代东西方很多城市都有城墙，必须经过城门方可进入城内。假如此城只有一个门，再无其他入城门径，每一个想进城的人就必须通过此门。城里有很多人家，一旦进城之后，想去哪一家都可以随心所欲。但是，如果没有经过此门，便只能徘徊于城外，永远无法进入城内。这个比喻说明，出离心和菩提心就是趋往修行之城的唯一门路。在出离心和菩提心生起以后，大圆满、大手印、时轮金刚或生起次第、圆满次第的修法，便可随意选择。但在没有生起出离心与菩提心之前，想修成这些法，无异于螳臂挡车，实在是自不量力的愚蠢之举。网页链接 [慧灯之光三：如何学密]

佛门弟子须知：导师释迦牟尼佛怀着一个目的来到这世上，即欲令众生开示悟入佛的知见。当时根利众生能得解脱，然而后世大量众生处在五浊恶世，单凭自力难以超出。如果能引到极乐世界，必定完成“一切众生皆成佛”的愿望。因此，佛在因缘成熟时无问自说，畅悦度众成佛的本怀。所要说的就是阿弥陀佛的法门。

仲敦巴尊者曾说过：“在整个世界上，我是最卑劣的人。”阿底峡尊者也说：“自己若有学问，就会特别谦虚地对待别人。”这些具有殊胜功德、远离一切过患的大成就者，对所有众生尚且一视同仁、十分谦逊，我们凡夫的过患如尘垢一样多，又凭什么理直气壮地傲气冲天呢？
——法王晋美彭措

结善缘、种善根要在我们生活和工作的一点一滴中积累。若是能做到随时随地种善根、结善缘，依靠善根的力量，才能今生解脱，才能即身成佛。

因果是非常厉害的，即使是阿罗汉，也要受因果的限制。例如，目犍连尊者在释迦牟尼佛弟子当中神变第一，最后还是被外道打死了，为什么会这样？在平常，他神通广大，外道根本不可能伤及他；但是在那一刻，神变第一的目犍连也只有束手就擒，再大的神通也超不过因果的作用。因为他已经造了这样的因，就要受这样的果。另外一位阿罗汉是饿死的。什么原因呢？那时的印度没有饥荒，出家人天天托钵化缘，可以化到很多吃的。他化缘时，食物在别人手上还好好的，但是一放入其钵内就变成了污水。那时目犍连、舍利子都在世，他们将世界上很多最有营养、最美味的食物以神变装入其钵内，然而钵中始终只有污水。最后佛也没有办法，那个阿罗汉只有饿死了。佛住世时，有很多这样的公案。既然阿罗汉都要受因果的影响，那么凡夫就更不可能躲过因果规律的作用。所以，千万不能小看因果，它是非常厉害的。网页链接 [慧灯之光二：加行的修法—因果不虚]

ངེས་ཤེས་རིན་པོ་ཆེ་སྒྲོན་མེ་ལས། དེ་ཚེ་ཐད་ཀའི་ནམ་མཁའ་ལ།། བལྟས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་སེམས།། འགྱུ་བཞིན་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད།། ངེས་ཤེས་ཁོ་ཐག་ཆོད་པ་དགོས།། ཞེས་གསུངས།
《定解宝灯论》：
尔时如视前虚空，自心正在动念时，亦为空性之定解，必须深深而生起。

何时死亡无定日，必死缩短长计议。每个人必须得面临死亡，而何时何地死亡也不一定，死亡随时都有可能发生。人的生命非常短暂，所以不要作过度长远的打算。其实，死亡并不是所有的结束和终点，而是生命的转折点。生命当中有无数个阶段，死亡只是结束了其中的一段短短的旅途，以后还有很长的路要走。该怎样走呢？很多人就没有任何准备了，因为以前我们所有的想法和作法，都只是为了前面短短的旅途着想，其他长远的路我们根本没有考虑，这可谓是真正的失败！佛陀认为，真正的明智之举，是把下一世，再下一世的生命旅途，纳入自己的长远计划当中，至于现世的生活，就不要过度执著，要知足少欲地生活。网页链接 [慧灯之光七：对初学者的教诲]

མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེས། ཕར་བལྟས་རྒྱང་གི་ཆོས་བརྒྱ་ལས།། ཚུར་བལྟས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་ཆོག ། ཕར་ལ་བལྟ་བའི་གཅེས་ཕྲུག་པོ།། དེ་རིང་ཚུར་ལ་བལྟ་བར་རིགས།།ཞེས་གསུངས།
麦彭仁波切：
外观远方诸百法，不如内观一心胜。迷恋外境之顽心，今日理当往内观。