身心之外，如果我们认为有所得，则必定会经历失去。有积聚，必有消散时。有爱恋，必有怨怼时。这不是说你需要刻意地以消极悲观的眼光去看待事物，而是你要看到得、聚、爱、福背后失、散、恨、祸的势。留心观察，便慢慢体会到，轮回就是这样不由自主的无尽轮转，周而复始的无可奈何。

世间一切的本性皆是无常、空性，没有一法是值得信赖的。然而，凡夫人以虚妄的分别念，把外境误以为实有，将不净视为清净、痛苦当作安乐、无常执为常有，就这样将自心捆缚了，并做出种种颠倒的行为。
——法王晋美彭措

今天是藏历二十一，地藏王菩萨节日。希望大家断恶行善，回向菩提。愿世界和平，众生离苦得乐。南无地藏王菩萨摩诃萨！

为什么不能依止念头呢？尽管从世俗谛的角度来观察，也有好的念头，譬如正知正见等等，但从智慧、从佛的境界来讲，所有的念头都是错误的观点。如果不放下这些错误的观念，就只能得到一些人天福报，而不能得到解脱成就。每个众生心里都有如来藏，只不过被外面的一层厚厚的意识与烦恼的外衣包裹住了。如何去掉这层外衣，展现出内在的如来藏呢？刚开始修行的时候，要先修出离心、菩提心。当出离心和菩提心达到标准后，就修金刚萨埵等剩下的几个加行修法，之后还有一个修禅定的阶段。虽然出离心、菩提心及禅定等都是识而不是智，但在修行初期只有这样修，才能逐步达到佛的要求，所以修加行非常重要，依靠念头断除念头，当念头消失后，智慧就有可能显现出来了。网页链接 [慧灯之光七：四依法]

人身非常难得，暇满的人身更难得，但是我们都得到了，一定要让它具有意义。无论有多难，只要力所能及地发一份善心、听一句教言，不断地用来调伏自心，你的人生就有意义，最终一定能成就。

佛教不承认一切是命中注定，努不努力结果都一样。佛教更推崇命自我立，一切成败靠的是自己。
正如《杂阿含经》中一则公案所说：
有一天，佛陀带着阿难去舍卫城化缘，路上看到一对老夫妇，形如乞丐，非常可怜。
佛陀问阿难：“你看到这对老夫妇没有？”
阿难回答：“看到了。”
佛陀说：“这两人在少年时，若非常努力地赚钱，会成为舍卫城第一大富翁；若选择出家学道，则会成就第一阿罗汉果。
在盛年时若非常努力地赚钱，会成为舍卫城第二大富翁；若选择出家学道，则会成就第二阿那含果。
在中年时若非常努力地赚钱，会成为舍卫城第三大富翁；若选择出家修道，则会成就第三斯陀含果。
在老年时若非常努力地赚钱，会成为舍卫城第四大富翁；若选择出家修道，则会成就第四须陀洹果。
只可惜，他们在世间法和出世间法上都没努力过，现今才沦落成这个样子。”

ཚིག་གསལ་དུ་དྲངས་བའི་མདོ་ལས།སྲིད་གསུམ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་སྙིང་པོ་མེད།།མྱུར་དུ་འཇིག་ཅིང་མི་རྟག་སྒྱུ་མ་བཞིན།།འོང་བ་མེད་ཅིང་འདི་ནས་འགྲོ་བའང་མེད།།རྒྱུན་རྣམས་རྟག་ཏུ་སྟོང་ཞིང་མཚན་མ་མེད།།ཅེས་གསུངས།
《显句论》所引用之佛经：
三有如梦无实质，速灭无常如幻术，无来亦无由此去，相续常空无相状。

（5）
༼༼༥༽འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ།། དེའི་ཚེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པ་དང་། གཟུགས་ཡོངས་སུ་མ་རྟོགས་པ་དང་། འདོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་བྲལ་བ་དང་། སེམས་ཡོངས་སུ་མ་གྲོལ་བས། སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་མི་ནུས་སོ།། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མ་རྟོགས་པ་དང་། འདོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་བ་དང་། སེམས་ཡོངས་སུ་མ་གྲོལ་བས། སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་མི་ནུས་སོ།། དེ་ལྟར་ན། གཟུགས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་། གཟུགས་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་དང་། འདོད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་བ་དང་། སེམས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བས། སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་ནུས་སོ།། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་དང་། འདོད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་བ་དང་། སེམས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བས། སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་ནུས་སོ།། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་བསྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ཡི་རངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ།།

如是我闻：
一时，佛住舍卫国祇树给孤独园。
尔时，世尊告诸比丘：“于色不知、不明、不离欲贪、心不解脱者，则不能断苦。如是受、想、行、识不知、不明、不离欲贪、心不解脱者，则不能断苦。
于色若知、若明、若离欲贪，心解脱者，则能断苦。如是受、想、行、识若知、若明、若离欲贪、心解脱者，则能断苦。”
时，诸比丘闻佛所说，欢喜奉行。

སོ་སོར་ཐར་བའི་མདོ་ལས། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་རྣམས་སུ་ཡང་། །སོ་སོར་ཐར་པ་ཐོས་པ་དང་། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྙེད་དཀའ་སྟེ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀོན།ཞེས་གསུངས།
《别解脱戒经》：
若于俱胝劫，听闻并受持，讽诵及修行，戒律极难得。

还有一种色法，是通过修行所看到的现象。比如说，通过长期修不净观、白骨观，最后就能直接将所有人的身体看成骷髅等等。在那个时候，人的骨头真的是看得到的啊！这不是心里观想的，而是眼睛真真切切地看到的。另外还有一些修法，是将整个世界都观想成红色的、黄色的等等，通过修持以后，世界在这些修行者眼里就真的成了红色或者黄色。在有些气脉明点的修法当中，修行人会看到一些有颜色、有形状的特殊物质。包括有些小乘修行人在禅定当中，也可以把眼前的物质看成水，并且可以在这样的“水”中游泳；可以把墙看成虚空，然后穿墙而过；也可以把虚空看成地面，然后坐在虚空当中；或者把所有的物质变成风、变成火。虽然这些境界不符合常人所看到的事实，但他们所见到的就是这样。这些有悖于常规的现象，也属于色法的范畴。网页链接 [慧灯之光五：《般若波罗蜜多心经》详解]